พาหลานสาวไปโรงเรียนวันแรก

สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าหลานสาว เป็นสิ่งมีชีวิตซึ่งเข้าใจยากมากที่สุดสำหรับผมในตอนนี้ ผมคิดว่าถ้าผมมีแฟนผมคงรับมือกับเธอได้ดี เพราะฝึกความเอาแต่ใจกับหลานสาวคนนี้แล้ว หลานสาวของผมมีชื่อว่า “ หนูแดง ” ใช่ ออกจะเป็นชื่อที่เชยอยู่สักหน่อยสำหรับเด็กสมัยนี้ แต่ทำไมยังไงได้ในเมื่อ พ่อ – แม่ของเธอต้องการตั้งชื่อนี้ ส่วนที่มาของชื่อก็แน่นอนว่า ตอนหนูแดงเกิดเธอเป็นทารกมีน้ำหนักตัวน้อยมาก ตัวเล็กๆ ผอมๆ เหมือนลูกหนูแดงๆ ที่พึ่งคลอดออกมาจากแม่หนูก็ไม่ปาน หนูแดงต้องอยู่ในตู้อบเป็นเวลาถึง 1 สัปดาห์กว่าจะออกมาได้ ระหว่างนั้นทั้งพ่อทั้งย่าของหนูแดงตระเวนเดินสายเข้าวัดจนเรียกได้ว่าแทบจะทั่วกรุงเทพ เพราะไปบนบานศาลกล่าวให้หลานคนนี้รอด มีสุขภาพแข็งแรงได้ออกจากตู้อบไวๆ ผมเองก็ไม่รู้ว่าการที่หนูแดงกลับมาแข็งแรงตามประสาทารกพึ่งเกิด มันจะเกี่ยวกับการบนบาน หรือเกิดจากการรักษาทางการแพทย์ กันแน่ แต่อย่างไรก็ตาม ผมต้องเป็นคนแก้บน ! โดยการวิ่งรอบหมู่บ้าน 20 รอบ!! ก็พี่ของผมหรือพ่อของหนูแดงดันไปบนไว้กับศาลพระพรหมประจำหมู่บ้านไว้ด้วยกันเหนียว พอหนูแดงหายก็วิ่งตามแก้กันให้ควั่ก ส่วนพี่ก็ทยอยไปแก้บนแห่งอื่นๆ ส่วนทางที่เหนื่อยที่สุดพี่ก็มาฝากฝังไว้กับผม ! ซึ่งเป็นอาแท้ๆของเธอ แต่สุดท้ายแล้วอารมณ์เหนื่อยได้หายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อผมได้เจอกับนางฟ้าตัวน้อยๆซึ่งตัวเล็กมาก เธอเอื้อมนิ้วเล็กๆทั้ง 5 มากำรอบนิ้วโป้งของผม เพียงเท่านี้ผมก็ให้คำมั่นกับตัวเองว่า ผมจะช่วยพี่ชายกับพี่สะใภ้ดูแลให้ดีที่สุด…

First-school

 

…วันนี้เป็นวันแรกที่ผมพานางฟ้าตัวน้อยมาส่งเข้าโรงเรียนอนุบาล เพราะพี่ชายกับพี่สะใภ้ติดธุระกันทั้งคู่ และนี่จะเป็นครั้งแรกที่หนูแดงต้องออกห่างจากครอบครัว ไปเรียนรู้ในสังคมใหม่ๆ ผมรู้สึกกังวลอยู่หน่อยๆ แต่พยายามไม่แสดงออก เพราะไม่อย่างนั้นหนูแดงคงจะร้องไห้ หนูแดงจับบีบผมไว้แน่น พลางจ้องมองเด็กคนอื่นๆ กำลังยืนร้องไห้กระจองอแง

ผมย่อตัวลงไปนั่งยองๆ “ หนูแดง วันนี้หนูแดงจะต้องมาเรียนหนังสือแล้วนะ แล้วตอนเย็นเดี๋ยวอามารับ ” หนูแดงไม่ได้ตอบอะไรผิดกับวิสัยของเด็กช่างพูด หนูแดงได้แต่ยืนนิ่งก้มหน้า ผมยื่นนิ้วชี้เข้าไปเชิดคางให้เงยขึ้นอย่างเบาๆ ปรากฏว่าน้ำตาของเด็กน้อยกำลังคลอเบ้า ไม่ถึง 5 วินาทีเธอก็ปล่อยโฮอย่างรุนแรง !! พร้อมโผเข้ามากอดจนน้ำตาเปรอะเสื้อผมเต็มไปหมด ถึงไม่ใช่พ่อผู้ให้กำเนิด แต่ก็รักไม่ต่างจากลูกคนนึ่ง การส่งหลานสุดรักเข้าเรียนเป็นครั้งแรก นอกจากจะเด็กจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแล้ว ผู้ใหญ่อย่างเราก็เต็มไปด้วยอารมณ์เป็นห่วง วิตก คิดถึง จนแทบเป็นบ้าเลย